Desastre ecolóxico no Barbaña

De neno, moito xogabamos á beira do Barbaña. Desde as típicas carreiras de barcos ata a indios e vaqueiros... Moitas veces acababamos no leito fangoso e asqueroso do río. Que rápido corriamos á casa a lavarnos! Porque, daquela, o Barbaña era unha alcantarilla ou cloaca ao aire libre. Diciamos: o Barbaña, a alcantarilla máis grande de España! Estaba chea de lodos fedentos, augas fecais, ratas... Non había outros sinais de vida animal.
Co paso do tempo, a situación do río foi mellorando. Diferentes actuacións ben encamiñadas posibilitaron que os peixes subisen polo río, que criasen nel, e que aves acuáticas coma parrulos ou pitas de auga anidasen nas súas orillas. O río tiña vida! Incrible! Que boas cousas pode facer o ser humano!
Estes días, un verquido contaminante procedente de industrias do polígono de San Cibrán das Viñas vén de acabar coa riqueza piscícola antes conseguida. Que desastre! O traballo de tantos anos, ao lixo.
Esperamos e esiximos aos organismos responsables e implicados no coidado ambiental do Barbaña a máxima dilixencia e unha investigación a fondo para atopar aos responsables de tal verquido e que o peso da lei e as máximas sancións posibles se apliquen para reparar na medida do posible os danos causados e facer desisitir a esas empresas contaminantes de volver intentar tal despropósito.
Estaremos vixiantes.

O galego, unha barreira idiomática... segundo os actuais gobernantes

O Parlamento Galego vén de rachar coa "barreira idiomática" do galego no acceso á función pública. Tal "fazaña" foi posible grazas a un partido de dereita capitaneado polo seu presidente que, segundo as súas propias palabras, vén de recuperar o consenso lingüístico. Está claro: o coñecemento de varias linguas non é algo desexable, é máis, constitúe unha barreira infranqueable e un impedimento para non escoller aos mellores... Pensabamos que consenso significaba acordar algo, non impoñer unha votación cunha única forza política. Lembremos que a aprobación da Lei de Normalización Lingüística si foi votada polos tres partidos políticos presentes na cámara.
A verdade, témoslle moito que agradecer a esta xente que nos abran os ollos e que aceptemos coa cabeza baixa que o coñecemento do galego non é fundamental para pertencer á Administración Pública Galega. Tamén estámoslle eternamente agradecidos por enviarnos no tempo ao pasado máis rancio obrigando a un galego que empregue a lingua propia de Galicia a mudar de idioma para poder entenderse cun funcionario da Xunta de Galicia e así resolver os seus problemas...
Resoan na nosa memoria palabras do estilo de "...Presidente que non une, que non suma..." xa non lembramos ben como acababa... E isto sóanos que pululou aló polo mes de marzo, máis ben a finais... En só dous meses hai que tragar a propias palabras e algún sapo? Tan cedo?

Onde están os galeguistas do PP?

Onde está ese sector galeguista do PP que non ve con bos ollos o exterminio do galego? Por que cala? Non é o PP un partido democrático? Non permite a opinión dentro do seu partido? Non se pode discrepar en público? O silencio din que otorga. Serán eles tan culpables como os dirixentes do seu partido que están a levar a cabo este "xenocidio" cultural.

Sen o galego, Galicia non é nada.

O Xornal de Galicia

Levo uns meses seguindo as informacións que aparecen en Xornal de Galicia ou no seu espazo web, xornal.com. Penso que por fin temos nas nosas mans e nas pantallas un medio informativo que utiliza o galego e o castelán a partes iguais, un medio que se fai eco das informacións máis importantes que acontecen no noso país e que algunhas, non aparecen noutros medios con máis "sona" e cunha sección de opinión plural e importante en canto ás relevantes figuras que firmas os artigos.
Se non o coñecen, próbeno e comprobarán que hai outra forma de facer as cousas en Galicia.

O contrato da Xunta con Microsoft

A Xunta vén de firmar hai un mes un contrato con Microsoft de 2,2 millóns de euros para a renovación de licenzas de software dese xigante informático. Semella que tal contratación foi realizada dun xeito pouco ortodoxo.
Esta decisión da nova Xunta vai claramente contra o plano de austeridade que Núñez Feijoo quere aplicar a toda a administración galega porque esa cantidade de diñeiro parece ser escandalosa non só polo seu montante senón tamén porque o software libre e de balde ábrese coma un medio para o aforro e o desenvolvemento tecnolóxico sostible da nosa comunidade.
Coidamos que é preciso rendabilizar esforzos que se fixeron arredor dese software libre durante o goberno bipartito, seguir a potenciar distribucións coma Galinux ou apoiar á Universidade de Vigo para que continúe con Trisquel, axudar ás empresas a mudarse a este tipo de programas e a Administración dar exemplo á sociedade galega e implementar estas tecnoloxías, que ademais deixan cartos aquí en Galicia e crean valor engadido de índole intelectual e tecnolóxico. Tamén queremos ser un chisco críticos co anterior goberno da Xunta de Galicia por non ser o suficientemente valente como para apostar clara e decididamente polo software libre en todos os eidos da administración pública galega.
Potenciar o software libre non só é unha cuestión monetaria de aforro, supón tamén un cambio de enfoque axiolóxico, nunha sociedade que debería aspirar a ser cada vez máis libre, fóra dos condicionantes que os programas privativos impoñen aos cidadáns.

A voltas co AVE...

O Plan Galicia elaborado polo PP cando este gobernaba en España e Galicia semellou quedar nunha simple campaña publicitaria con moito cartel polas estradas e anuncios na prensa. En realidade, só era iso, pois non había ningunha previsión de gastos nin unha memoria económica que avalase tal plan. Fume!
Cando o PSOE chegou ao poder en España, por fin foron chegando a Galicia cartos para diferentes obras. Co goberno do PSdeG e do BNG o incremento da inversión autonómica e estatal en infraestructuras foi medrando constantemente. O AVE avanzaba por Castela-León, o tramo Ourense-Santiago e o Eixe Atlántico (Vigo-A Coruña). Mentres tanto, a principal dificultade, o tramo Ourense-Lubián permanecía ancorado ou desprazándose a velocidade de tartaruga entre os diferentes estudos que cómpre realizar antes de aprobar unha obra de tal envergadura. Xurdíu unha data talismán: 2012. No 2012 o AVE estaría cruzando a paisaxe galega e comunicando Galicia co resto de España e Europa a 300 km/h. Moitos técnicos publicaban a súa opinión de que co ritmo de obras sería imposible acadar o final de obra nesa data. O Presidente Touriño seguía a insistir tercamente nesa data coa axuda, ás veces pouco afortunada, da agora ex-ministra de Fomento. O tempo foi pasando e o PSdeG non acadou o goberno galego nas últimas eleccións e houbo un cambio en Madrid. E de súpeto, sen saber como, semella que esa data, o 2012, non era real, que ese AVE case non acadaría os 200 km/h pola nosa terra, un AVE de "Segunda" (ao parecer así constaba no plan de Álvarez Cascos-PP).
Daquela, xurden unhas preguntas: era máis ben unha inquedanza dun político "inocente"( quen non foi capaz de gañar esas eleccións desde o poder) ou é un engano máis que os galegos e as galegas temos que soportar? Coido que noutros lares, tales enganos e vodeviles levarían inexorablemente aos responsables á desaparición parlamentaria. O PSdeG defendeu todo este tempo os verdadeiros intereses de Galicia ou agachou a cabeza diante de Madrid? Por que o PSdeG non ten ese rasgo diferencial dentro do PSOE que ten por exemplo o PSC? Cal foi o papel do BNG neste teatriño? Un convidado de pedra? Vai sacar do caixón do esquecemento o PP un novo Plan Galicia 2 fantasma? Como afectará a crise a todo ese volume de inversión preciso para traer dunha vez por todas a alta velocidade ao Fogar de Breogán?
Confírmase día a día: temos o que merecemos.

Recortes de profesorado en Infantil e Primaria

A Consellería de Educación vén de enviar á Inspección Educativa unhas instrucións nas que dicta o agrupamento de alumnado segundo estes criterios: se hai 20 ou menos alumnos nun ciclo, facer un só grupo; se hai 15 alumnos ou menos en dous ciclos, formar un só grupo cos alumnos dos dous ciclos.
Estas medidas son economicistas, inxustas e van en contra da calidade do ensino público. As zonas máis castigadas serán as zonas rurais, zonas onde é preciso dar mellor calidade educativa se cabe. Reducindo o número de profesores consíguese unha peor atención individualizada ao alumnado.
Esta xente vén coa tesoira recortar no eido público. Dentro de poucas datas virán as prebendas aos centros concertados e privados, que é o que a lles mola.

Que clariño fala...

O mes de maio é o mes das letras galegas. O 17 de maio é o Día das Letras Galegas. O Galego no ensino está nunha encrucillada á espera das decisións políticas que o goberno de Núñez Feijóo vai tomar... Por iso, estas palabras de Belén Regueira na entrega dos premios Mestre Mateo están cheas de sentidiño e de verdade e anímannos a adoitar unha postura máis activa na loita polo dereito e o deber de aprender e de falar Galego en Galicia.

A hora do planeta: 28 de Marzo - 20:30 h.

WWF organiza o 28 de marzo de 2009, de 20:30 a 21:30, A hora do planeta, un apagón voluntario de luz en edificios emblemáticos de cidades e domicilios particulares para concienciarnos sobre o futuro de A Terra, e darlle un aviso aos nosos políticos de que quedan moi poucas oportunidades para adoitar medidas definitivas e globais co gallo de evitar ou paliar o mellor posible o cambio climático que a meirande parte da comunidade científica vén augurando.

Non ao aceite de palma...

Onte vin un reportaxe na canle 24h de TVE pertencente a "El escarabajo verde". Falábase do orangután de Borneo, un primate dunha grande intelixencia que está a sufrir a eliminación do seu hábitat, o bosque tropical, debido, sobre todo, á destrución de dita selva tropical por plantacións de aceite de palma. Dábase a información de que ese aceite está presente no 10% dos produtos dun supermercado no mundo occidental. Unha forma de parar este cambio no hábitat do orangután sería que os consumidores non mercásemos ningún alimento elaborado con este aceite palma. Pero hai un problema. En moitas especialidades, nos ingredientes, figura "aceite vexetal" sen especificar o tipo de semente ou a súa orixe. Temos que esixir que se concrete a clase de aceite vexetal que compón un produto alimentario. Ademais, o aceite de coco e o aceite de palma (de orixe vexetal) son graxas saturadas que elevan a taxa de colesterol nos humanos en oposición ao resto de aceites de orixe vexetal (polinsaturadas e monosaturadas) que ou diminúen a taxa de colesterol ou incrementa o colesterol bo e baixan o colesterol malo.
Así, ademais de protexer o medio ambiente onde se desenvolven estes fermosos e cariñosos orangutáns, protexeremos a nosa saúde cunha boa e sana alimentación.
Ánimo e a esixir a identificación da orixe das graxas vexetais!

Así non...

Non estou en absoluto de acordo coas teses de Galicia Bilingüe, o seu concepto de liberdade de elexir choca contra os meus principios. Non estou de acordo tampouco cos radicais que van contra unha manifestación legalmente convocada e empregan a violencia. Creo na liberdade de pensamento e de expresión, e na tolerancia. Os seguidores de Galicia Bilingüe realizaron unha manifestación pacífica para defender as súas ideas e, aínda que esteamos nas antípodas do seu pensamento, debemos respectalos. Empregando a violencia non se defende o Galego.
O que está claro é que hai unha lei de normalización lingüística aprobada nun parlamento elexido libre e democraticamente e que todos e todas estamos obrigados a cumprir e a Administración ten que velar por que se cumpra. O PP rachou o consenso e, da man de determinados persoeiros, e "persoeiras", pouco recomendables, está a acender a mecha dunha guerra pola lingua que aquí nunca existiu e vai perder determinado voto galeguista que aínda lle quedaba nalgunhas zonas de Galicia. Onde está esa parte do PP con enfoque galeguista? Pode que agochados ata que o temporal amaine?
A violencia nunca é boa compañeira. Podemos defender o Galego activamente empregándoo en todas a situacións, esixindo o seu uso cando non se cumpra a lei, apoiando as iniciativas empresariais e cidadás que empregan e queren potenciar a nosa lingua. O Galego sufriu corenta anos de asoballamento e aínda hoxe vive unha situación preocupante. Non lle deamos argumentos doutro tipo a quen quere, no fondo, restaurar o totalitarismo lingüístico e o estado centralista.

Diferenza entre sono e soño

En Galego diferenciamos sono e soño... Hoxe escoitamos dicir a unha deputada ourensá nun mitin: "Hai 45 anos, Martin Luther King tivo un sono..." Repetíu esta palabra así empregada varias veces. Imaxinamos que o señor Luther King tería sono todos os días da súa vida, agás que os problemas que vivíu e que tentou resolver sacáranllo algunha noite... Seguro que tivo un soño, ese soño polo que loitou e que chegou a ser realidade. Ademais, o señor Obama tamén verá cumprido o seu "soño", un "soño" compartido con moitos cidadáns e moitas cidadás de Estados Unidos, o próximo 20 de xaneiro.
É salientable a frescura desta oradora no seu discurso, lido, por certo. Pois xa que le, pregámoslle que suba o seu nivel de esixencia lingüística para ser precisa na súa expresión, dignificar o Galego e non confundir sono con soño. O seu xefe utilizou despois dela correctamente este termo: "un soño..."
A pesares de todo, desexamos que o cambio en Galicia poida seguir avanzando outros catro anos, para que sexa máis profundo e que se note un chisco máis en todos os aspectos da vida das galegas e dos galegos.

A Banda de Música de Ourense no Conservatorio

Onte, venres día 7 de novembro, tocou a Banda de Música de Ourense no Conservatorio. Témoslle que dar á noraboa primeiro aos músicos e ao seu director pola calidade interpretativa que amosaron ao longo de todo o concerto. Tamén debemos agradecer á Tenencia da Alcaldía e ao equipo directivo do CMUS o feito de organizar este concerto no estupendo e cómodo auditorio deste centro musical que nos permitiu gozar da música porque o recinto e o público asistente están e estiveron á altura deste acontecemento musical. Había tempo que non disfrutabamos tanto. Moitas grazas! 

En canto ao variado e bastante amplo programa do concerto, imos destacar tres momentos importantes do mesmo. A primeira obra, Comic oberture, de Ferran F. (segundo o mínimo programa de man) sorprendeunos polo contraste entre as dúas seccións, a primeira que fai honra ao título en contraposición á segunda, chea de romanticismo. 

A segunda obra, Andaina, do compositor e mestre do Conservatorio Delfín Álvarez, encantounos. Un son forte do bombo dá inicio a unha auténtica andaina, a un percorrido onde os diferentes ambientes musicais van aparecendo desde sons da vangarda musical, jazz, sinfonismo de primeiros de século XX, música popular ata case afirmaríamos que escoitamos algunha referencia a Negra sombra. Todo moi ben orquestado e cunha sensación de unidade total. O son dunha campá anuncia o remate deste paseo musical. Queremos agradecer e darlle a noraboa ao profesor Delfín polo seu brillante e estupendo traballo compositivo. 

A terceira obra, Phanton of the Opera, de Webber, soou a auténtico musical e puido amosarnos a calidade de todos os músicos da nosa banda, que cando toca nun lugar axeitado loce con grande calidade.

Dous detalles para finalizar:

1.-Debemos seguir insistindo na elaboración dos programas. Non se pode permitir que haxa unha obra cun músico solista e que non apareza o seu nome por ningures. É unha cuestión de dignidade profesional. Quen confecciona estes programas? Ofrecemos a nosa colaboración con esa persoa para explicarlle polo miudo en que consiste un programa dun concerto.

2.- A Banda tería que tocar sempre no mesmo local para crear un hábito no público e non telo facendo o nómada polos diferentes escenarios locais, nun local con calidade acústica e con calidade visual onde poidamos ver e disfrutar da arte do nosos músicos.

Entender a crise...

Ao parecer está claro que na base desta crise financeira está a avaricia, a codicia e a estupidez... pero ao final o diñeiro de todos vai servir para arranxar as cousas. Queren entender o motivo desta crise? Neste vídeo explícase moi ben:

Unha cousa é falar, outra dar trigo

Nintendo vai sacar un novo xogo chamado Wii Music, onde utilizando a consola Wii, convírtese o salón da casa nunha academia de música onde se pode aprender a tocar un instrumento, dirixir unha orquestra, incluso compoñer música. Todo un alarde tecnolóxico que seguro fará pasar bos intres á nosa xuventude disfrutando coa música.
O que nos deixa abraiados é a falta de coherencia entre as declaracións da ministra de educación, que asistiu á presentación do xogo, e a súa política educativa. Estas son recollidas de El País: "Me decidí a venir aquí hoy para pedir a nuestros jóvenes que vivan la música. Para explicar a los padres que animen a sus hijos a utilizar las videoconsolas para aprender. Para animar a los profesores a utilizar aún más estos nuevos lenguajes en su labor docente".
As declaracións quedan moi bonitas e sintetizan unha mensaxe que compartimos, pero a realidade é que a política desta ministra e antecesores vai, dalgún xeito, polo camiño contrario: as horas de Música en ESO e Bacharelato sufriron un recorte importante. A vivir a música tamén se aprende nas aulas de música. Polo tanto, falar queda moi ben, pero, que facemos pola educación musical real do alumnado? Quitámoslle horas lectivas? Non aseguramos unha educación musical xeral para todo o alumnado?
Por outra banda, o contacto directo cos mestres e coas fontes sonoras; a riqueza desa vivencia educativa compartida cos compañeiros; a interpretación e creación musical en grupo; a utilización de instrumentos auténticos, non virtuais; a vivencia do son real... Todo isto e moito máis constitúe un conxunto de experiencias que a clase de música real aporta e que unha consola nunca poderá substituír.

Preguntas existenciais...

Por que os mesmos que cambiaron OFF e puxéronlle OUFF, agora crean FITO en lugar de FITOU? Ou é que unhas veces vivimos en Ourense e outras en Orense?

Máis conciencia cidadá, por favor...

Moito ten que cambiar a sensibilidade e a conciencia cidadá en moitas vilas e cidades da nosa terra. Cando un alcalde derruba un muro do século XVI para construír beirarrúas nun lugar onde non hai ningunha casa é porque dá máis votos facelas que protexer o patrimonio de todos, principalmente o do propio pobo. Noutras zonas de España, con máis cultura cidadá e máis aprezo polo seu e polos valores históricos que ao final dan prestixio e visitantes, isto sería impensable porque tal feito custaríalle unha chea de preciados sufraxios ao partido gobernante.
Gobernar nun concello non só é servir aos intereses da cada veciño, senón tamén aos intereses de todos, ao ben público. O labor dun dirixente non debe valorarse só polos metros de beirarrúas que constrúe, nin polos puntos de luz que se instalan, nin polos camiños e rúas que abra. Non só é iso. É algo máis. Sería tamén o coidado e a atención que lle merecen os servizos públicos no concello: a escola, o servizo sanitario, os transportes públicos. Habería que valorar ademais, como protexe, xestiona e promociona o patrimonio cultural e artístico que posúe o concello, como lle saca partido para o ben de todos os veciños... Porque non hai dúbida da enorme riqueza que neste eido temos na nosa terra e sería un xeito moi válido de aumentar as expectativas e a esperanza das persoas que viven no rural ao mesmo tempo que se sentirían máis ledos de pertencer a esa comunidade.

O noso apoio a Heitor Mera

Desde a nosa pequena fiestra ao mundo dixital, queremos apoiar a Heitor Mera, quen realizou a súa tese de doutoramento sobre a obra do poeta cangués Bernardino Graña en Galego e que a UNED, unha universidade pública española, non autoriza a súa lectura por non estar redactada nunha lingua oficial da CEE. O tribunal que a vai xulgar está formada por filólogos galegos.
É posible tal discriminación? A cousa ten o seu aquel. Permitiríase unha tese escrita e defendida en francés sobre un poeta galego que escribiu en Galego e non se permite na lingua nai do poeta, unha lingua oficial nun territorio da nación e, dalgún xeito, obxecto de estudo nese traballo. É evidente que a lei que regula isto non está acorde coa realidade plurilingüista española e que con diñeiro de todos, estase a discriminar a unha persoa que quere empregar a súa lingua. Ao parecer a Comisión de Doutorado do Departamento correspondente desa universidade tomou tal acordo. Agora temos que recordar que os órganos colexiados deben cumprir a lexislación actual e que debe haber outros estamentos que controlen e corrixan decisións que atenten contra a liberdade individual dun cidadán.
Con todo isto aplaudimos a Heitor Mera por loitar por un dereito de todos, a pesares de non ser examinado e dilatar no tempo, debido ao proceso administrativo que vai emprender, a consecución do seu seguro e máis que merecido título universitario. Sorte e conta coa nosa solidariedade.

Cambios de contedores...

En Ourense precisamos un cambio nos modelos de contedores. En primeiro lugar, porque están a meirande parte moi vellos. En segundo lugar, porque co seu pouco peso son branco doado para as gamberradas nocturnas. En terceiro lugar, porque algún modelo terá un deseño ben pensado para a estética, pero nada práctico. A quen se lle ocorreu pór esa boquiña tan pequena no contedor amarelo que ao levar unha bolsa grande chea de plásticos non entra e atasca? E que me din deses contedores azuis para papel cunha boca por onde un cartón algo ancho non entra? É que queren penalizar aos bos cidadáns que desexan contribuír a destruír un chisco menos o noso planeta e aburrilos con eses atrancos?
Contedores novos, xa. Ah! Fagan o favor, políticos do goberno municipal, de esixir á nova empresa de lixo a xeralización do reciclado a todos os recunchos do noso concello...

Un dos candidatos a presidente de EEUU...

Despois de escoitar as declaracións do candidato McCain sobre se se entrevistaría con Rodríguez Zapatero, podemos chegar á conclusión de que tal candidato confundiu nun primeiro momento a Zapatero con zapatista, en Mexico. A entrevistadora insistiulle dicindo que ela falaba de Europa, e o señor candidato repetiu que el se entrevistaría con dirixentes que teñan a democracia e os seus valores coma norte. Daquela podemos concluir que nese intre descoñecía a relación entre Zapatero e España, e España con EE.UU.
É posible que un "futuro" dirixente da primeira potencia mundial teña un coñecemento tan "amplo" e "extenso" do mundo que o rodea? Tal vez poida ser debido á actitude moi común allende o Atlántico de estarse mirando continuamente para o propio embigo? Cando se estuda Europa no sistema educativo estadounidense? Posiblemente se estude nun máster moi especializado, deses que agora estamos a importar no novo sistema universitario español en converxencia con Europa.
Nada. Esperemos que gañe o outro candidato. Alomenos semella o menos malo...